Aleksander Główka

Aleksander Główka urodził się 12 grudnia 1921 roku w Skierniewicach. Wstąpił do Związku Harcerstwa Polskiego w 1932 roku, a w 1938 zdobył stopień Harcerza Rzeczypospolitej. W 1939 pełnił funkcje drużynowego 31. Mazowieckiej Drużyny Harcerzy im. Jana III Sobieskiego oraz członka Komendy Hufca ZHP w Skierniewicach. W sierpniu 1939 wspólnie z dh. Wacławem Medyńskim organizował Pogotowie Wojenne Harcerzy w Skierniewicach, które od 16 sierpnia do końca września 1939 pełniło służbę na rzecz miasta i wojska.

Władze ZHP zadecydowały o kontynuowaniu działalności konspiracyjnej, więc od października 1939 roku organizował harcerstwo Szarego Szeregów w rodzinnym mieście. Od października 1939 był członkiem i organizatorem zastępów Szarego Szeregowego – ZHP Szare Szeregi, członkiem Komendy Hufca Skierniewice. Rozkazem z września 1943 harcmistrz Manfred Szmigielski „Szwed” – komendant Mazowieckiej Szarych Szeregów – mianował go komendantem „Roju Wilkołak” (konspiracyjnego Hufca Skierniewice) i był nim do lutego 1945, organizując m.in. działania dywersyjne i akcje zbrojne, w których sam uczestniczył. Od 2 stycznia 1940 był żołnierzem Związku Walki Zbrojnej – Armii Krajowej. W latach 1942–1943 odbył szkolenie wojskowe w podchorążówce „Agricola” (klasa „Ewa”) i ukończył je w stopniu kaprala podchorążego. W latach 1943–1945 był dowódcą plutonu specjalnego w batalionie „Fabryka” w Obwodzie „Sroka”, pełniącego służbę logistyczną na rzecz dowództwa. Z ramienia komendy obwodu prowadził szkolenie drużyn sabotażu Szarych Szeregów. Od 14 września 1944 do 17 stycznia 1945 walczył w oddziale partyzanckim „ŁóKosa” (Bolesława Kieresińskiego – organisty w Puszczy Mariańskiej). Służbę w Armii Krajowej ukończył 17 stycznia 1945 w stopniu podporucznika.

Po wojnie łączył pracę konspiracyjną z pracą zawodową. Pracował w Skierniewickiej Straży Pożarnej (1940–1941), a następnie w Zarządzie Miejskim w Skierniewicach na stanowisku Sekretarza Miejskiego Aresztu Policyjnego (1941–1942). Następnie, na rozkaz dowódcy batalionu AK Antoniego Ratyńskiego „Biedy”, został urzędnikiem Wehrmachtsliegenschaft w Dąbrowicach (1942–1944). W końcowym okresie okupacji pracował w Spółdzielni Rolniczo-Handlowej „Rolnik” zajmując się skupem wełny, warzyw i owoców. Równolegle działał w Radzie Głównej Opiekuńczej oraz Ośrodku Pomocy Uciekinierom z Warszawy, mieszczącym się w cegielni w Skierniewicach.

1 września 1945 objął stanowisko nauczyciela Państwowego Gimnazjum Kupieckiego w Skierniewicach. Był również opiekunem 79. Mazowieckiej Drużyny Harcerzy aż do likwidacji harcerstwa starszego w 1949. Przez prawie 30 lat pracował w zawodzie nauczycielskim, był nauczycielem i dyrektorem szkół ekonomicznych w Skierniewicach i w Zgierzu (od 1964 do 1974 był dyrektorem Liceum Ekonomicznego). Działał w Komisji Oceny Programów i Podręczników przy Ministerstwie Oświaty (1957–1974). Od 1 listopada 1974 pracował w Wydziale Kultury Fizycznej i Turystyki Prezydium Rady Narodowej w Łodzi, był kierownikiem Wojewódzkiego Funduszu Turystyki, a następnie zastępcą dyrektora Przedsiębiorstwa Turystycznego „Łódź”. Przeszedł na emeryturę 1 stycznia 1982 roku. Został pochowany na cmentarzu św. Józefa w Skierniewicach.

Poza pracą zawodową angażował się w działalność społeczną w Komitecie Kultury Fizycznej i Sportu, w akcji zwalczania analfabetyzmu na wsi (1946–1950), w Społecznym Komitecie Budowy Szkół i Internatów (1950–1973), w Polskim Towarzystwie Turystyczno-Krajoznawczym (1952–1981), w Związku Nauczycielstwa Polskiego (1945–1981) oraz w Towarzystwie Opieki nad Zabytkami (1992–2018). Organizował spotkania z młodzieżą i tablice ku czci poległych żołnierzy Powstania Warszawskiego i AK. Był aktywnym członkiem Skierniewickiego Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej i autorem publikacji o Szarych Szeregach.