Irena Olszewska
Biografia
Urodziła się 14 września 1922 w Skierniewicach w rodzinie Aleksandra i Józefy z d. Kaczorowskiej. W grudniu 1939 jako „Lilka” rozpoczęła działalność konspiracyjną w ramach Organizacji Wojskowej, prowadząc kolportaż prasy podziemnej w Warszawie i przenosząc broń oraz rozkazy. 5 maja 1942 została aresztowana w Warszawie, osadzona na Pawiaku i poddana ciężkiemu śledztwu. Na skutek starań organizacji 3 listopada 1942 została zwolniona, jednak w bardzo złym stanie zdrowia. Kontynuowała służbę w KB i współpracowała z Edwardem Biernackim „Wilk”.
Od stycznia 1943 utrzymywała kontakty z obozem koncentracyjnym Majdanek w celu organizowania pomocy więźniom KB oraz innym współpracownikom. W czasie powstania warszawskiego pełniła funkcje łączniczki i sanitariuszki w I Batalionie Szturmowym KB pod dowództwem kpt. Nałęcza. Podczas walk na Starym Mieście została dwukrotnie kontuzjowana, a potem kontynuowała walkę aż do kapitulacji 2 października 1944.
Podporucznik Irena Olszewska została odznaczona Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari oraz Krzyżem Walecznych. Rozkazem KG KB Nr 40 z 14 sierpnia 1944 nadano jej stopień ppor. 23 września 1944. Po kapitulacji powstania przebywała w obozach jenieckich w Lamsdorf, Molsdorf i Altenburg, a 13 kwietnia 1945 odzyskała wolność. Następnie przebywała w obozie wojskowym Polskich Sił Zbrojnych w Langwasser. 12 września 1945 powróciła do Polski. Po wojnie wyszła za mąż i pracowała w księgowości; w latach 70. była starszą księgową w Obwodowym Urzędzie Pocztowo-Telekomunikacyjnym Warszawa 1 oraz w Powszechnej Kasie Oszczędności. Mieszkała przy ul. Wilczej 9 w Warszawie oraz w Józefowie przy ul. Władysława Reymonta 33, pełniąc funkcję sekretarza związków zawodowych w zakładzie pracy.
Zmarła 17 stycznia 1980 i pochowana została na cmentarzu komunalnym (d. wojskowym) na Powązkach w kwaterze OWKB nr B-28.