Edward Muszalski
Biografia
Edward Muszalski był synem Adama Muszalskiego, pracownika Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej, oraz Wandy Barbary z Chmieleckich. Żoną jego była Irena Michalina z domu Waligórska, córka Teofila Waligórskiego i Natalii z domu Galle. W 1919 roku złożył maturę w gimnazjum im. Mikołaja Reja w Warszawie.
Edward Muszalski był doktorem prawa międzynarodowego Uniwersytetu Warszawskiego. W 1926 roku obronił pracę doktorską Rozpoczęcie i wypowiedzenie wojny w prawie państwowym i prawie narodów (dyplom nr 6). Był adwokatem – członkiem Zespołu Adwokackiego nr 10 w Warszawie, radcą prawnym oraz tłumaczem przysiężnym języka rosyjskiego i angielskiego. Dodatkowo studiował jeden trymestr w roku 1927 jako słuchacz nadzwyczajny na Uniwersytecie w Paryżu – Wydział Prawa (stypendium Funduszu Kultury Narodowej).
Od roku 1923 do 1926 był aplikantem przy Sądach Grodzkim i Okręgowym w Warszawie i w Prokuraturze, zdawał egzamin sędziowski wiosną 1926 roku. W roku 1926 przyjęty został na aplikanta adwokackiego do kancelarii adwokackiej Leona Nowodworskiego, przy jednoczesnej współpracy później z innymi adwokatami i praktyce w charakterze referenta w Wydziale Hipotecznym Ziemskiego Sądu Okręgowego w Warszawie przy pisarzu hipotecznym Wacławie Anteckim.
W roku 1928 nawiązał bliższą współpracę z adwokatem dr. Janem Podkomorskim, mającym wówczas kancelarię przy ul. Kapucyńskiej 3 m. 7, przeniesioną później na ul. Wilczą 38 tuż przy rogu Marszałkowskiej. Nigdy nie splamił się wyręczaniem się w obronie z urzędu w sądzie przez adwokatów chętnych do tego, lecz sam bronił. W roku 1933 nawiązał współpracę z adwokatem Bolesławem Chomiczem, podówczas prezesem Komunalnej Kasy Oszczędności Powiatu Warszawskiego przy ul. Zgoda 7 i prowadził wspólnie z nim kancelarię przy ul. Zgoda 8, gdzie poprzednio Chomicz miał swe mieszkanie prywatne, z którego ten, około roku 1933, wyprowadził się na dalszy Żolibórz do własnej willi wokół której powstawały też inne wille (od nazwiska właścicieli tego terenu, braci Chomiczów, w tym Bolesława Chomicza rejon ten nazwano Chomiczówką).
Od 11 listopada 1918 roku do 12 grudnia 1920 roku oraz podczas kampanii wrześniowej 1939 roku pełnił czynną służbę w Wojsku Polskim. Mianowany podporucznikiem ze starszeństwem z 1 września 1920 roku w korpusie oficerów rezerwy piechoty. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Miał przydział do 1 Pułku Piechoty Legionów w Wilnie.
W roku 1921 pracował w Wydziale Prasowym Komitetu Plebiscytowego Górnośląskiego w Warszawie, opracowując artykuły dla prasy górnośląskiej i innych dzienników w związku z plebiscytem i powstaniem nowej gospodarki polskiej.
Od 1934 roku był związany z ONR. W 1939 znalazł się we Francji.
W okresie II wojny światowej, w latach 1940–1942, przebywał w Anglii, w Stacji Zbornej Oficerów Rothesay. W kwietniu i maju 1941 roku był słuchaczem kursu prawa brytyjskiego i szkockiego dla polskich oficerów-prawników na Uniwersytecie w Glasgow. W czasie pobytu w Wielkiej Brytanii wiele publikował pod pseudonimem Aleksander Dolski m.in. Kształtowanie elementów państwa, terytorium, ludność, władza wydane w Londynie.
Był prezesem Związku Akademickiego Młodzież Wszechpolska (1925), asystentem w katedrze prawa publicznego Uniwersytetu Warszawskiego przy prof. Zygmuncie Cybichowskim (1929–1931), w latach 1947–1950 radcą prawnym central handlu zagranicznego, kolejno: Varimex, BHZ Motozbyt, Dalspo. W latach 1961–1963 oraz 1968–1969 wykładał prawo cywilne na Wydziale Prawa Kanonicznego Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie.
Senior Warszawskiego Towarzystwa Wioślarskiego, przewodnik turystyki kajakowej PTTK/PZK, członek założyciel WTW PTTK i Komisji Rewizyjnej, wyróżniony dyplomami i medalami PTTK: Złotą Odznaką PTTK oraz państwową odznaką Zasłużony Działacz Turystyki (1979). Ponadto był członkiem Kręgu Mokotów Seniorów Harcerzy. Odznaczony Złotym (1982) oraz Srebrnym Krzyżem Zasługi za prace 1913–1917 i 1939.
Pochowany jest na Powązkach obok grobu swojej małżonki (kwatera d-5-8).
Dorobek naukowy Muszalskiego obejmuje kilkaset prac naukowych i publicystycznych, publikowanych m.in. w Polskim Słowniku Biograficznym, Słowniku Biograficznym Adwokatów Polskich i Encyklopedii Warszawy. W adwokaturze współdziałał z Ośrodkiem Badawczym Adwokatury, powołanym przez Radę Adwokacką w Warszawie w roku 1971 do zajmowania się sprawami życiorysów adwokackich. W latach 1974–1976 współpracował pod pseudonimem Edward Sieheń w Agencji Dziennikarskiej Interpress, drukując artykuły różnej treści m.in. prawo pracy, ochrona środowiska, nauka prawa, krajoznawstwo.