A
Polityka i samorząd

Aleksander Jerzy Narbut-Łuczyński

Generał brygady Wojska Polskiego

28 lutego 1890data urodzenia
25 lipca 1977data śmierci
żył 87 latdługość życia
Skierniewicemiejsce urodzenia
5osiągnięć

Biografia

Urodził się w Skierniewicach, w ówczesnym mieście powiatowym guberni warszawskiej, w rodzinie Michała i Marii z Gajkowskich. W latach 1906–1911 uczył się w siedmioklasowej Szkole Realnej w Skierniewicach. Studiował filozofię na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, skąd przeniósł się na wydział prawa w Liège. Od 1911 działania w Polskich Drużynach Strzeleckich, od 1913 był komendantem II okręgu w Krakowie. Od 1 sierpnia 1914 do lipca 1917 w Legionach Polskich, dowódca kompanii i batalionu w 5. i 6. pułku piechoty Legjonów. 29 września 1914 został mianowany na stopień porucznika, a 15 czerwca 1915 na stopień kapitana piechoty. Po kryzysie przysięgowym internowany w Beniaminowie. Sierpień – październik 1918 zastępca komendanta kursów oficerskich Polskiej Siły Zbrojnej. 1 listopada tego roku na czele oddziału 2 pułku piechoty przejął od Austriaków Twierdzę Dęblińską.

Grudzień 1918 – lipiec 1920 organizator i dowódca 34 pułku piechoty. 22 maja 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu pułkownika piechoty, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich.

5 kwietnia 1919 roku, w Pińsku, z jego rozkazu podlegli mu żołnierze rozstrzelali 35 osób narodowości żydowskiej.

W okresie lipiec – sierpień 1920 dowódca XVIII Brygady Piechoty, sierpień 1920 – listopad 1921 dowódca Grupy Operacyjnej, a potem 9 Dywizji Piechoty. 3 sierpnia 1920 został ranny w bitwie pod Jabłonką. We wrześniu następnego roku został dowódcą 2 Dywizji Piechoty Legionów w Kielcach. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 73. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 1 grudnia 1924 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski na wniosek Ministra Spraw Wojskowych, gen. dyw. Władysława Sikorskiego awansował go na generała brygady z zestarszeńem z dniem 15 sierpnia 1924 i 32. lokatą w korpusie generałów. 20 maja 1930 zwolniony został ze stanowiska dowódcy 2. Dywizji Piechoty Legionów i mianowany dowódcą Okręgu Korpusu Nr V w Krakowie.

Został osadnikiem wojskowym w kolonii Mikłaszowce, w powiecie grodzieńskim.

W kampanii wrześniowej był dowódcą etapów Armii „Kraków”. Po kampanii wrześniowej internowany w Rumunii w obozie w Baile Herculane. Przedostał się do Francji. Styczeń – marzec 1940 generał do specjalnych poruczeń Ministra Spraw Wojskowych w Paryżu, marzec – czerwiec 1940 w rezerwie oficerskiej Naczelnego Wodza. W lipcu 1940, po ewakuacji do Anglii, został przydzielony do Stacji Zbornej Oficerów Rothesay. W lutym 1941 został członkiem Wojskowego Trybunału Orzekającego. Od czerwca 1942 do 1946 był przewodniczącym Centralnej Komisji Regulaminowej Polskich Sił Zbrojnych.

Po demobilizacji osiadł w USA. Zmarł 25 lipca 1977 w New Britain, w stanie Connecticut. Został pochowany na cmentarzu przy Narodowym Sanktuarium Matki Bożej Częstochowskiej w Doylestown.

W okresie międzywojennym publikował na tematy sztuki operacyjnej w „Bellonie”. Autor autobiograficznej książki wydanej w 1966 r. w Londynie „U kresu wędrówki. Wspomnienia”.

Od 1918 był mężem Natalii z domu Leskiej (zm. 1982), z którą miał córkę Marię po mężu Myszkowską (1920–2008) i syna Wojciecha (ur. 1925).

Źródło: artykuł w Wikipedii

Najważniejsze osiągnięcia

  1. Dowódca 34. Pułku Piechoty (1918–1920)
  2. Awans na generała brygady (seniorność 15 sierpnia 1924)
  3. Kawaler Virtuti Militari (Krzyż Srebrny nr 148, 28 lutego 1921)
  4. Krzyż Niepodległości (1931)
  5. Autor wspomnień U kresu wędrówki. Wspomnienia (1966)

Ciekawostki

?

W 1933 wojewoda krakowski zezwolił na zmianę nazwiska z Łuczyński na Narbut-Łuczyński.

?

Zmarł w New Britain w stanie Connecticut i pochowany w Doylestown.

?

Żonaty z Natalią Leską; mieli córkę Marię i syna Wojciecha.

Urodzeni w tym samym czasie

Wszyscy sławni →