Stanisław Małagowski
Biografia
Stanisław Małagowski urodził się 3 stycznia 1893 w Skierniewicach w rodzinie Kazimierza i Anny Langie. Był bratem Kazimierza Małagowskiego, podporucznika Wojska Polskiego i kawalera Orderu Virtuti Militari, oraz Zofii (1890–1969), żony Melchiora Wańkowicza. Szkołę podstawową ukończył w Skierniewicach, maturę zdał w Szkole Mazowieckiej w Warszawie. W 1912 roku założył w szkole średniej samodzielny pluton skautowy, będący początkiem 21 WDH.
Absolwent z 1914 roku czeskiej Akademii Górniczej w Przybramiu. W 1913 odbył praktykę w kopalniach Kysztymskich na Uralu. W 1914 zgłosił się jako ochotnik do armii rosyjskiej, służył w 9 batalionie saperów. W marcu 1916 został skierowany do Wyższej Szkoły Wojskowo-Inżynieryjnej w Kijowie, ukończył ją z 8. lokatą, po czym został wysłany na front w Beskidach Wschodnich.
Od 1917 w 1. kompanii inżynieryjnej 1 Dywizji Strzelców Polskich. Był członkiem Polskiej Ligi Wojennej Walki Czynnej i pracował w redakcji Wiadomości Wojskowych. 10 lutego 1918 z jego inicjatywy, w twierdzy Bobrujsk, powstał improwizowany pociąg pancerny pod nazwą Związek Broni. 21 lutego brał udział w zwycięskiej walce z bolszewikami we wsi Krasnyj Bierieg. Do 10 maja 1918 brał udział w walkach i wobec przeważających sił niemieckich kapituluje.
Małagowski był instruktorem w tajnej szkole oficerskiej w Kijowie. Następnie został komendantem Oddziału Lotnego POW na Ukrainie, gdzie pod dowództwem mjr Leopolda Lisa-Kuli walczył z Niemcami.
Po wybuchu walk polsko-ukraińskich przedziera się do Krakowa. Z Krakowa wyrusza do dalszej walki już jako członek załogi pociągu pancernego Śmiały. Po paru dniach obejmuje dowództwo, gdy pierwszy dowódca zostaje ranny.
W grudniu 1918 brał udział w walkach pod Niżankowicami, od stycznia 1919 walczył pod Milatynemi Dolinianami. W marcu pociąg pod dowództwem por. Małagowskiego broni się pod Sądową Wisznią. Po remoncie pociągu w Krakowie Śmiały brał udział w zdobyciu węzła komunikacyjnego w Baranowiczach.
Małagowski dbał o edukację powierzonych sobie żołnierzy i prowadził zajęcia w szkole podoficerskiej.
25 lipca, w bitwie nieopodal stacji Podhorelec, został śmiertelnie raniony, umiera po kilku godzinach w Baranowiczach. 30 lipca 1919 został pochowany obok brata na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.