Stanisław Witkowski
Biografia
Stanisław Witkowski urodził się 4 kwietnia 1893 w Skierniewicach. Był uczniem skierniewickiej szkoły realnej i należał do Zetu oraz Zarzewia. W 1912 zapisał się na Wydział Budowy Maszyn Politechniki Lwowskiej, wstąpił do zarzewieckich Polskich Drużyn Strzeleckich i służył w Pierwszej Kompanii Akademickiej. Dwa lata później wstąpił do Legionów i służył w 1. pułku artylerii, a następnie przebywał w Szczypiornie i Łomży w okresie internowania.
W listopadzie 1918 brał czynny udział w rozbrajaniu Niemców w Skierniewicach, a następnie zaciągnął się do wojska i wyruszył na front wschodni, podejmując służbę w warsztatach amunicyjnych. W odrodzonej Polsce brał aktywny udział w organizacji wojska. W 1922 zorganizował i kierował Wojskową Wytwórnię Amunicji w Warszawie, zlokalizowaną na Woli. W 1923 wyprodukowano 9,2 tys. sztuk karabinów, a w kolejnych latach 64,6 tys.
1 lutego 1927 Witkowski został szefem wydziału w Departamencie Uzbrojenia Ministerstwa Spraw Wojskowych. W tym samym roku ukończył studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej. W 1930 został zastępcą szefa Departamentu Uzbrojenia i awansował na pułkownika. W marcu 1932 został przeniesiony do Instytutu Badań Materiałów Uzbrojenia na stanowisko kierownika. 1 stycznia 1935, już jako pułkownik, został mianowany kierownikiem Instytutu Technicznego Uzbrojenia. Obie placówki miały charakter naukowo-badawczy i przyczyniły się do rozwoju polskiego przemysłu zbrojeniowego. Podczas pobytów w zakładach zbrojeniowych Francji, Szwajcarii i Węgier Witkowski zaznajamiał się z poziomem techniki wojskowej. W 1934 został skierowany do zarządu Stowarzyszenia Mechaników Polskich z Ameryki, gdzie był członkiem zarządu Wytwórni Obrabiarek i Narzędzi Stowarzyszenia Mechaników Polskich z Ameryki w Pruszkowie.
W drugiej połowie lat trzydziestych zastąpił pułkownika Ottona Czurukana na stanowisku szefa Biura Przemysłu Wojennego MSWojsk. Utworzone 1 września 1935 Biuro składało się z komórek zajmujących się organizacją przemysłu wojennego oraz dostawami surowców i półfabrykatów. Zajmowało się też pracami nad rozbudową Centralnego Okręgu Wojskowego.
W czasie II wojny światowej przebywał w Wielkiej Brytanii. W 1940 był oficerem ds. technicznych i przemysłowych przy Naczelnym Wodzu, a w latach 1941–1945 szefem Wojskowego Instytutu Technicznego w Londynie. 4 października 1943 roku król Jerzy V nadał mu godność Honorowego Komandora Działu Wojskowego Orderu Imperium Brytyjskiego (CBE).
W 1946 wrócił do kraju, gdzie został szefem Działu Technicznego w Sztabie Generalnym; w kwietniu 1948 został zmuszony do odejścia ze Sztabu. Następnie pracował w Polskim Komitecie Normalizacji, a w 1953 po przejściu na emeryturę został redaktorem naukowym w dziale słownictwa technicznego Państwowego Wydawnictwa Technicznego.