Stanisław Antoszczuk

Stanisław Antoszczuk urodził się 23 września 1900 roku w Skierniewicach. Dzieciństwo spędził w Sosnowcu, a następnie w Kaliszu, gdzie zdał maturę. W 1920 rozpoczął studia na Politechnice Warszawskiej, skąd przeniósł się na Uniwersytet Warszawski na polonistykę, którą ukończył w 1927.

Po studiach pracował jako nauczyciel języka polskiego w wileńskich gimnazjach i liceach, a także wykładał propedeutykę i historię filozofii w Państwowym Prawosławnym Seminarium Duchownym. W 1935 był przewodniczącym Sekcji Szkolnictwa Średniego Ogólnokształcącego Okręgu Wileńskiego ZNP. Tuż przed wybuchem II wojny światowej był dyrektorem Liceum i Gimnazjum w Święcianach i Mołodecznie.

Podczas okupacji niemieckiej prowadził na Wileńszczyźnie tajne nauczanie.

Po wojnie w 1946 był kierownikiem Komisji Szkolenia Zawodowego w Ministerstwie Przemysłu i Handlu, pracował na Uniwersytecie Warszawskim na stanowisku adiunkta; tam 3 czerwca 1948 uzyskał stopień doktora filozofii (w zakresie socjologii) na podstawie rozprawy Zagadnienie ideologii w systemie Pareta i w systemie Marksa oraz zdanego egzaminu. W latach 1951–1957 prowadził działalność dydaktyczną na Uniwersytecie Warszawskim, m.in. pełnił funkcję kierownika Studium Nauk Społecznych UW. Później pracował w Instytucie Pedagogiki, w którym kierował Sekcją Humanistyczną w Dziale Treści i Metod Nauczania. Od 1960 pracował w Instytucie Książki i Czytelnictwa Biblioteki Narodowej. Od 1962/1964, nr 1/2 redagował „Biuletyn Informacyjny Biblioteki Narodowej”. W maju 1965, z okazji Dnia Działacza Kultury otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski.

Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 271-5-25).